#KYPROSMOU

They always come back

Σάντη Αντωνίου


They always come back

Με δεκάδες σκέψεις να κατακλύζουν το μυαλό μου, έκλεισα την πόρτα του γραφείου σχεδόν μηχανικά. Αποχαιρέτησα τους συναδέλφους ή καλύτερα τις ενέσεις τόνωσης -όπως αποκαλούμε ο ένας τον άλλον- και μπήκα στο αυτοκίνητο. Ο αυτόματος πιλότος τέθηκε με επιτυχία σε εφαρμογή και πήρα τον δρόμο για την επιστροφή. Μια μέρα όπως τις άλλες, εκείνες τις Τετάρτες που απλά περνούν μέσα στην ρουτίνα της καθημερινότητας.

Δίχως να το καλοσκεφτώ έστριψα το τιμόνι σχεδόν βίαια, αλλά αποφασιστικά: «Σήμερα, θα πάρω αυτό τον δρόμο» μονολόγησα. Μετά από λίγα λεπτά, η επιλογή μου δεν με αδίκησε. Συχνά κάνουμε λόγο για το σωστό timing, έφτασα λοιπόν σ’ εκείνο το momentum που ο ήλιος παρέδιδε την σκυτάλη στο φεγγάρι και δως του όλα τα χρώματα του δειλινού παρέλαυναν ένδοξα. Η φύση έχει πάντα τον τρόπο της να σε μαγεύει μ’ εκείνη την αφοπλιστική απλότητα!



Η αλυκή της Λάρνακας είχε επισκέπτες, όπως κάθε χρόνο άλλωστε. Σταμάτησα στην άκρη του δρόμου και κατέβηκα. Τα φλαμίνγκο είναι πάλι εδώ. Έρχονται και φεύγουν, σταθεροί θαμώνες σε μια Κύπρο γεμάτη εκπλήξεις. Η ίδια μαγευτική εικόνα κάθε χρόνο εδώ και δεκαετίες γαργαλάει παιχνιδιάρικα την παιδικότητά σου. Αμέσως το κινητό στο χέρι, μια selfie, ένα story και τα likes να πέφτουν σαν βροχή. Ένα πέταγμα τόσο κοντινό τράβηξε για τα καλά την προσοχή μου. Τόσο κοντά μου, είναι τόσο κοντά μου… Χαμογέλασα! Έβαλα το κινητό στην τσέπη και έμεινα να παρατηρώ τη μαγεία της φύσης. Αφού ρούφηξα όση δόση μπορούσα μπήκα στο αυτοκίνητο και συνέχισα τον δρόμο μου. «Επιστρέφουν» ψιθύρισα κουνώντας το κεφάλι. «Κάθε χρόνο επιστρέφουν…».

Κι είναι αυτό το γνώριμο που σε ωθεί στο να κάνεις κύκλους γύρω από σένα, είναι η ασφάλεια, η δοκιμασμένη συνταγή που σε οδηγεί στο γνώριμο δρόμο της επιστροφής. Είναι αυτό που αγάπησες, αυτό που έμαθες. Κι έπειτα, είναι και η νοσταλγία. Η ανάγκη; Που βάζεις την ανάγκη; Ναι, είναι και η ανάγκη που σε κάνει πουλί, σε σπρώχνει σχεδόν βίαια στο ταξίδι της αναζήτησης. Πάντα επιστρέφουν, κι όταν το κάνουν η Πόλη τα υποδέχεται, ένα μαζί της έγιναν πια. Ένα με τον κόσμο που τ’ αναζητά κάθε χρόνο τέτοιες μέρες. Ο Καβάφης είχε πει «όπου κι αν πας η πόλη θα σ’ ακολουθεί» τι γίνεται όμως με την ανάγκη σου ν’ ακολουθείς εσύ την πόλη;


Tags: σάντη αντωνίου