#KYPROSMOU

Άσε με να σ' αγαπώ τον Αύγουστο

Σάντη Αντωνίου


Άσε με να σ' αγαπώ τον Αύγουστο

Θα μ’ αφήσεις να σ’ αγαπώ τον Αύγουστο; Τι θα έλεγες να γέμιζε το σώμα μας μυριάδες κόκκους άμμου και με μια μπύρα στο χέρι να ‘χω το χαμόγελο σου ήλιο και οδηγό; Λοιπόν, το σκέφτηκα πολύ σοβαρά. Λέω να έρθω χωρίς ενδοιασμούς και με όλο το θάρρος που κρύβω μέσα μου (εντάξει, μπορεί να παίζουν λίγο νευρικά τα δάκτυλα μου) να σε ρωτήσω «Μπορώ, να σ’ αγαπώ τον Αύγουστο;». 

΄Ουφ, τελικά δεν είναι τόσο εύκολα τα πράγματα. Πώς να σ’ το πω: ντρέπομαι! Ίσως αν στο έγραφα να ήταν καλύτερα. Άνοιξα το συρτάρι του γραφείου, πήρα ένα από τα πολλά γράμματα που σου’ χα γράψει στη γραφομηχανή με καμάρι και με κόκκινο μαρκαδόρο πρόσθεσα στην πίσω μεριά «Λοιπόν, θα με αφήσεις να σ’ αγαπώ τον Αύγουστο;». Έπειτα, με κινήσεις προσεκτικές και μετρημένες το χαρτί έγινε βαρκούλα ταξιδιάρικη. Σαν αυτές που φτιάχναμε παιδιά που ήταν πάντα «καλοτάξιδες». Πάει λύθηκε κι αυτό, τώρα έπρεπε να βρω ένα άλλο τέχνασμα για να φτάσει το μήνυμα στα χέρια σου. Μπήκα στο αυτοκίνητο και άρχισα να κόβω βόλτες κάτω απ’ το σπίτι σου. Δεν θυμάμαι πόσες φορές έκανα τον κύκλο καθότι ζαλίστηκα και έχασα το μέτρημα. Πάτησα φρένο και πάρκαρα, με άλματα έφτασα στην πόρτα σου μπροστά. Η βαρκούλα από τα χέρια μου βρέθηκε αφημένη στο «Welcome» χαλάκι σου. Σε χρόνο άψε-σβήσε ήμουν ήδη στο δρόμο και με τρεμάμενη φωνή έλεγα και ξανάλεγα «Τι πήγες και έκανες; Ποια πάει βαρκούλες σε εξώπορτες;».  Η απάντηση ήταν απλή «Εγώ, για σένα!».

Πέρασα όλο το απόγευμα να σκέφτομαι πως θα ήταν αν μ’ άφηνες να σ΄ αγαπώ τον Αύγουστο. Αμέσως σκέφτηκα τ’ ολόγιομο αυγουστιάτικο φεγγάρι. Πολλά τραγούδια έχουν γραφτεί και στίχοι για το αυγουστιάτικο φεγγάρι, κι αν είναι να μ’ αφήσεις να σ’ αγαπώ τον Αύγουστο πρέπει μαζί αγάπη μου να πάμε μέχρι τον «Φέγγαρο» (https://www.facebook.com/Fengaros/?fref=ts) στον Κάτω Δρυ. Από τις 3 μέχρι τις 5 Αυγούστου θα τραγουδώ για σε και θα χορεύω. Πάνω από 35 σχήματα και καλλιτέχνες από Κύπρο, Ελλάδα, Αμερική, Ιταλία, Κουβέιτ, Νίγηρα, Ισραήλ, Αυστραλία και Αγγλία θα είναι εκεί! Βέβαια στις 4 Αυγούστου θα με δεις να ροκάρω με το συγκρότημα Ouzo Bazooka από το Τελ-Αβίβ. Τι να κάνω, ακόμη είναι φρέσκες οι αναμνήσεις από το πρόσφατο μου ταξίδι. Σου’ χα στείλει φωτογραφία, θυμάσαι; Ήταν από τη θάλασσα, την ώρα που ο ήλιος παρέδιδε την σκυτάλη στο φεγγάρι και τα χρώματα του δειλινού ζωγράφιζαν τον ορίζοντα. Κάθε πινελιά  κι ο έρωτας μου για σένα.

Σκεφτόμενη για τον έρωτα, θυμήθηκα ένα μύθο που έλεγε πως μόνο όταν ο Θεός και ο άνθρωπος ‘γίναν ταίρι κατάφεραν να φτάσουν κοντά στον έρωτα. Μπορεί να έχει χιλιάδες μορφές, εκατοντάδες χιλιάδες τρόπους να εκφραστεί και εκατομμύρια δρόμους να εμφανιστεί μα έχει πάντα ένα όνομα: Έρωτας. Θα ήθελα να έφερνες μαζί σου τη βαρκούλα μας, εκεί στην Πέτρα του Ρωμιού και με τη μουσική του Γκόραν Μπρέγκοβιτς να πλημμυρίζει όλη τη Μεσόγειο θα επιδιώξω να σου κλέψω ένα φιλί. 

Αν είναι να με αφήσεις να σε αγαπώ τον Αύγουστο θα ήθελα που λες (πολύ θα το θελα!) να ξυπνούσαμε ένα πρωί στις Πλάτρες. Εάν μου απάγγελλες το ποίημα του Σεφέρη «Τ’ αηδόνια δεν σ’ αφήνουνε να κοιμηθείς στες Πλάτρες» να ‘σαι σίγουρος πως θα γελούσα με την ψυχή μου γιατί ξέρω καλά πως μήτε ο έρωτάς σου με αφήνει να κοιμηθώ. Μετά απ’ όλα αυτά ένα είναι το βέβαιο, δεν μας σώζει τίποτα άλλο από ένα κρύο ξύπνημα στα Καληδόνια. Άσε με να νιώσω την ανάσα μου να κόβεται, το δέρμα μου να καίγεται, όπως καίγεται το μέσα μας. Όπως σπαρταρά το κάθε κύτταρό μας.

Κι αν φοβάσαι τις ανεράδες μπορώ να σε πάρω σε κάποιον που πολύ τις αγάπησε. Με την τέχνη του θα χαράζαμε τον Αύγουστο μας στα Πλατανίστεια. Ξέρεις πως μ΄ αρέσουν πολύ τ’ αναμνηστικά, είναι λες και θέλω να κρατώ τις μνήμες ζωντανές, να έχω αποδείξεις για τα γεράματα πως τις έζησα. Τι λες πάμε στη Σχολή Χαρακτικής του Χαμπή Τσαγκάρη; Πάντα ήθελα να πάω στα καλοκαιρινά δωρεάν μαθήματα χαρακτικής, εις μνήμη του χαράκτη Α.Τάσσου (https://www.facebook.com/hambisprintmakingcenter/?fref=ts). Αν με πάρεις να ξέρεις πως θα είμαι πολύ ευτυχισμένη.

Μετά τα Πλατανίστεια στις 19 του μήνα θα εύχομαι να είναι “Αισθητή η Μείωση της Σκόνης από Αύριο» γιατί στο Φεστιβάλ Ξαρκής θα ήθελα να δούμε τη θεατρική ομάδα Εν.ακτ στο περφόρμανς που ετοίμασαν για τον Γρηγόρη Ασσιώτη, τον πρώτο δάσκαλο κυπριακών χορών. (https://www.facebook.com/xarkisfestival/?fref=ts ). Μου είπαν πως εχόρευεν, πάνω σε αλεύρι για να φκάλει τις χορογραφίες. Μετρούσε ένα, ένα τα βήματα του. Έτσι μετρούσα κι εγώ τα δικά σου στην άμμο. Μυστικό θα σου κρατήσω μα ένα μαντιλάκι που θα βάψω με τα χέρια μου στο Φεστιβάλ θα σου χαρίσω! 

Αχ αυτός ο Αύγουστος! Μπορεί να παρομοιαστεί μ’ ένα καλάθι γεμάτο καλοκαίρι (κατά προτίμηση από το Ακρωτήρι ή από τα Λιβάδια). Κι εγώ αυτό το καλοκαίρι, θα ήθελα (πολύ θα ήθελα) να το ζούσα μαζί σου, σε κάθε παθκιάν τούτου του τόπου. «Πάρε το μαξιλαράκι σου και έλα», έλα να σε πάρω σ’ ένα «Αντί-Σκηνο» (https://www.facebook.com/antiskino/?fref=ts). Θα απολαύσουμε θέατρο κάτω από τον έναστρο ουρανό και τους ευκαλύπτους. Σαν ακούμε τα κύματα θα σου κρατώ το χέρι και θα παίζω με τα μαλλιά σου. Πάνε πολλά χρόνια από τότε που πάτησα το πόδι μου στον Κάτω Πύργο Τυλληρίας, οι μνήμες ξεθωριάσανε και είναι κρίμα. Έλα, μαζί να φτιάξουμε καινούριες (Στις 25 και 26 Αυγούστου).

Αγαπημένε, στην εξώπορτα σου έχω αφήσει μια χάρτινη βαρκούλα. Έλα να με βρεις, σήκωσα πολύχρωμα πανιά και σε καρτερώ. Βέβαια δεν θυμάμαι αν το χαλάκι σου γράφει «welcome» και τώρα που το ξανασκέφτομαι απ’ τη βιασύνη μου δεν ήμουν σίγουρη αν τελικά μένεις στον πρώτο ή στον τρίτο όροφο. Κυριολεκτικά με πιάνει τρόμος στην ιδέα πως ίσως τελικά να ήταν καλύτερα εάν στεκόμουν απέναντι σου και κοιτώντας σε στα μάτια σε ρωτούσα  «Λοιπόν, θα μ’ αφήσεις να σ’ αγαπώ και τον Αύγουστο;».

 

 

 


Tags: #σάντηαντωνίου, #kyprosmou, #sandyantoniou #august