#KYPROSMOU

Μια μάτσα γαϊδουράγκαθα

Σάντη Αντωνίου


Μια μάτσα γαϊδουράγκαθα

Μια μάτσα γαϊδουράγκαθα

Δεν είναι πως ζητώ πολλά. Απλά -πώς το λέμε- ακολουθώ τη ροή των πραγμάτων. Η πορεία της ζωής είναι μια αλυσίδα γεγονότων. Θα μπορούσε βέβαια να ήταν και μια σκάλα, πατάς το πόδι σου στο ένα σκαλί και μετά ετοιμάζεσαι για το επόμενο.

Μού ‘ρχεται ξέρεις γέλιο καθώς αναπολώ εκείνη τη μέρα στις σπηλιές που με ρώτησες  «Τι θες να σου χαρίσω; Πες μου; Θες το φεγγάρι; Ν’ απλώσω το χέρι μου να στο φέρω;» Γέλασα τόσο πολύ και γοητεύτηκα συνάμα. «Όχι» αποκρίθηκα. «Θέλω να μου χαρίσεις ένα λουλούδι». Ένα λουλούδι, δεν ζητούσα πολλά. Κοιμηθήκαμε αγκαλιασμένοι εκείνο το βράδυ κάτω από το φως των αστεριών. Η ζωή δεν είναι τόσο γραφικά ρομαντική απλά οι στιγμές όταν τις ζεις έχουν από μόνες τους ετούτη τη μαγεία.

Το πρωί σε βρήκα να με περιμένεις με τον έτοιμο καφέ στο ένα χέρι ενώ κρατούσες το άλλο καλά σφιγμένο πίσω από την πλάτη σου. Είχες αυτό το βλέμμα της υπέρβασης. Αφού σε στριφογύρισα δυο-τρεις φορές μου αποκάλυψες το μυστικό σου. Μου φανέρωσες το λουλούδι σου. Έβαλα τα γέλια. Καλά, απ’ όλα τα λουλούδια μου έφερες αυτό; Έτσι είπα, κοφτά, κι εσύ έριξες το βλέμμα σου αλλού. Είδα την απογοήτευση σου, μα η δική μου ήταν περισσότερη, άμα θες να ξέρεις. Το πέταξα σε μια γωνιά (σαφώς και δεν το πήρα μαζί μου) και ξεχάστηκε κι αυτό στη ροή των πραγμάτων. Η αλήθεια είναι πως εάν εστίαζα εκείνη τη μέρα στο βλέμμα και στα χέρια σου –αχ! τα χέρια σου-  θα έβλεπα τις πληγές, τον κόπο και την επιμονή σου να δαμάσεις τούτο το αδάμαστο κακτολούλουδο. Να το δαμάσεις με χέρια γυμνά. Δεν το δα τότε. Οι λέξεις σφραγίστηκαν και συνέχισες σαν να μην έγινε κάτι μέχρι που στα χέρια σου έκλεισαν οι πληγές.

φωτογραφία Άντρος Ευσταθίου

* Φωτογραφία: Άντρος Ευσταθίου 

Δεν είναι πως ζητώ πολλά, απλά πως το λέμε, μας πήρε κι εμάς η ροή των πραγμάτων, μας κτύπησαν οι φουρτούνες και αφεθήκαμε. Σε μια από τις μεγάλες καταιγίδες μέσα στην απόγνωση σου με ρώτησες «Τι θες να κάνω; Τι θες να σου χαρίσω, πες μου;». Δεν απάντησα. Κοιμηθήκαμε πλάτη με πλάτη μα σαν ήρθε το πρωί γέμισαν οι αισθήσεις μου αλμύρα.

Σε άκουγα να κατεβαίνεις τα σκαλιά και η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει. Με βρήκες να στέκομαι με μια κούπα καφέ και με τ’ άλλο χέρι κολλημένο στο πίσω μέρος της πλάτης μου.  Ήμουν πιο σφιγμένη από σένα, τ’ ομολογώ. Έφταιγαν όμως τ’ αγκάθια που μπήγονταν βίαια στη σάρκα μου… Από εκείνη τη μέρα, κάθε που είναι εποχή τους τα γαιδουράγκαθα δεν λείπουν ποτέ από το βάζο. 

 

*Έργο της εικαστικού Έλενας Τσιγαρίδου 

Υ. Γ Τα γαϊδουράγκαθα ανθίζουν το καλοκαίρι μέχρι και τον Οκτώβριο. Αγαπούν τον ήλιο και την ξηρασία και την Κύπρο μας ενώ η διάρκεια ζωής τους εκτιμάται γύρο στα δύο χρόνια.

 


Tags: #σάντηαντωνίου, #sandyantoniou, #kyprosmou